Βλέποντας τις ευκαιρίες να περνούν!

Γράφει η Άννυ Χατζηνικολάου

Μια διαδρομή στο κέντρο της πόλης με τα πόδια συνοδεύεται πολλές φορές από κάποιες σκόρπιες σκέψεις. Ο ειρμός των βημάτων δημιουργεί μία περίεργη αίσθηση συγκέντρωσης οπού οι σκέψεις βρίσκουν ένα δικό τους βηματισμό. Οι σκέψεις είναι σαν εμάς, χρειάζονται χώρο και χρόνο. Άλλωστε τα πράγματα δεν είναι όπως παλιά, που χάζευες την πόλη, τους περαστικούς, το διπλανό σου, που φανταζόσουν ζωές και χωρίς να το θέλεις γινόσουν αδιάκριτος.

Τώρα πια δεν σε απασχολεί ο άνεργος διπλανός σου, ο άστεγος συνάνθρωπος σου, οι νέοι που βιώνουν μια καθημερινότητα χωρίς ελπίδα και όραμα, “συγκεντρωμένοι” στην οθόνη του smart phone, του Facebook, του twitter, που γίνονται ένα παράθυρο στον κόσμο ξεγελώντας μας. Έτσι κλεινόμαστε σε ένα δικό μας κόσμο. Και αντικρύζοντας την πραγματικότητα τα μάτια μου πέφτουν σε έναν επαίτη. Ο επαίτης κάθεται σε ένα χαλασμένο παγκάκι είναι γέρος, ίσως όμως τα χρόνια του δεν είναι τελικά τόσα πολλά, απλά η εγκατάλειψη γερνάει τους ανθρώπους. Δεν έχουμε τη δύναμη να παρεμβαίνουμε στις ζωές των ανθρώπων μπορούμε μόνο να τους βοηθήσουμε, αν μας το ζητήσουν.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου εδώ